۱۰ سریال کمدی نتفلیکس برای یادگیری زبان انگلیسی

اگر از ده نفر بپرسید «برای یادگیری انگلیسی چه ببینیم؟»، هشت نفرشان می گویند Friends. این باور آن قدر جا افتاده که انگار شش دوست نیویورکی مأمور آموزش زبان همهٔ دنیا شده اند. حقیقت این است که Friends سریال خوبی است، اما یک سریال برای یادگیری زبان انگلیسی، که برای هر شنونده ای درست از آب دربیاید، وجود ندارد.

پس به جای یک جواب برای همه، ده کمدی با ده ویژگی مختلف آورده ایم. هر کدام را با لهجه، سطح، نوع شوخی و قسمت شروع معرفی کرده ایم تا بتوانید بر اساس گوش و حوصلهٔ خودتان انتخاب کنید.

Friends چه ایرادی دارد؟

ایراد خود سریال نیست؛ ایراد اطمینان کورکورانه است. Friends مال دههٔ نود است و در آن اصطلاحات، ارجاع های فرهنگی و حتی شوخی هایی هست که یک شنوندهٔ امروزی ایرانی باید اول بگردد و بفهمدشان. خنده هایی که صدای تماشاچی روی آن ها می گذارد، گاهی فقط برای کسی خنده دار است که کنتکست را از قبل بداند.

وقتی شوخی را نمی فهمید، چاره ای نیست جز این که یا زیرنویس فارسی را بخوانید و گوش دادن را فراموش کنید، یا بایستید و نیم ساعت دنبال معنی یک جمله بگردید. هیچ کدام «تمرین شنیداری» نیست. معیار ما برای انتخاب سریال برای یادگیری زبان انگلیسی، روشن بودن گفتار، قابل حدس بودن شوخی و کوتاه بودن قسمت هاست. فهرست زیر هم با همین معیار تنظیم شده و در دسترس بودنش را هم باید خودتان چک کنید: کاتالوگ نتفلیکس برای هر کشور فرق دارد و بعضی عنوان ها فقط در کاتالوگ نتفلیکس برخی کشورها هستند.

سه کمدی برای شروع آرام

اگر هنوز با دیدن زیرنویس انگلیسی هم کلافه می شوید، از این سه شروع کنید. گفتارشان نسبتاً شفاف است و موضوع ها خانوادگی و آشنا.

Fuller House

• لهجه: آمریکایی استاندارد، مناسب گوش مبتدی؛ فضای سریال سان فرانسیسکو است.
• سطح: مبتدی تا متوسط. جمله ها کوتاه و پرتکرارند و تقریباً هر قسمت یک «درس اخلاقی» ساده دارد.
• نوع شوخی: بیشتر موقعیتی و خانوادگی، همراه با خندهٔ تماشاچی در استودیو که ریتم شوخی را نشان می دهد.
• شروع از: قسمت اول. ماجرا دنبالهٔ سریال قدیمی تری است، ولی بدون دیدن آن هم می شود فهمید.

تله اش این است که چون ساده است، زود حوصله تان را سر ببرد. راه حل: همان قسمت را دوباره و این بار بدون زیرنویس ببینید و قول بدهید حداقل نیمی از جمله ها را بفهمید.

Never Have I Ever

• لهجه: آمریکایی لس آنجلسی، با نوجوان هایی که سریع حرف می زنند و گاهی ابراز احساسات اغراق آمیز دارند.
• سطح: متوسط. راوی سریال (جان مک انرو) آرام و رسا حرف می زند و خلاصهٔ احساس ها را به زبان ساده می گوید، که برای گوش یک تازه کار نعمت است.
• نوع شوخی: کلامی و موقعیتی؛ مدرسه، دوستی، خانوادهٔ هندی تبار آمریکایی.
• شروع از: قسمت اول فصل اول؛ سریال چهار فصل دارد و قسمت ها ترتیبی اند.

صدای راوی، که مثل یک گوینده ورزشی هیجان صحنه را توضیح می دهد، بهترین بهانه برای تمرین «شنیدن بدون زیرنویس» است؛ هر وقت صحنه ها قاطی شد، به او تکیه کنید.

Young Sheldon

• لهجه: تگزاسی ملایم؛ سریال در شرق تگزاس می گذرد و ریتم حرف زدن کمی کندتر از کمدی های نیویورکی است.
• سطح: متوسط. شخصیت اصلی پر از واژه های علمی است، ولی بقیهٔ خانواده روزمره حرف می زنند و شما هر دو سبک را می شنوید.
• نوع شوخی: موقعیتی، با تضاد بین یک بچهٔ نابغه و خانوادهٔ معمولی اش.
• شروع از: قسمت اول. نیازی به دیدن The Big Bang Theory نیست.

اگر عاشق شوخی هایی هستید که فقط یک واژهٔ تخصصی پشتشان است، اینجا لغت خوب پیدا می کنید. در دفترچه تان فقط واژه هایی را بنویسید که دوبار شنیده اید، نه همه شان را.

وقتی گوشتان گرم شد

برای مقایسه با انتخاب های این فهرست، می توانید به فهرست ده تایی گهر هم سر بزنید. اگر دنبال سریال های نتفلیکس برای یادگیری زبان هستید، آنجا هم عنوان هایی هست که می شود کنار این ده تا گذاشت و دید کدام با ذوق شما جور است.

سه سریال بعدی، سرعت گفتار و تنوع واژه را بالا می برند، ولی هنوز دیالوگ هایشان را می شود دنبال کرد.

Modern Family

• لهجه: آمریکایی و گاه با لهجهٔ کلمبیایی یکی از شخصیت ها که خودش دستمایهٔ شوخی است.
• سطح: متوسط. سریال به شکل مستندنما ساخته شده و شخصیت ها مدام رو به دوربین توضیح می دهند. این «توضیح مستقیم» برای شنوندهٔ زبان آموز مثل زیرنویس شفاهی عمل می کند.
• نوع شوخی: موقعیتی و خانوادگی؛ سه خانوادهٔ مرتبط با هم.
• شروع از: قسمت اول؛ سریال ۱۱ فصل دارد، پس برای ماه ها تمرین مواد دارید.

مصاحبه های رو به دوربین کوتاه اند و پر از جمع بندی اند. بعد از دیدن هر صحنه، ببینید چقدر از آن توضیح را قبل از شنیدن حدس زده بودید؛ همین معیار ساده پیشرفت تان است.

Grace and Frankie

• لهجه: آمریکایی غرب ساحلی، با ریتم آرام شخصیت های مسن.
• سطح: متوسط. صحبت دربارهٔ رابطه، خانواده و مسائل روزمره است و جمله ها پیچیده نیستند.
• نوع شوخی: بیشتر کلامی و مبتنی بر شخصیت ها؛ دو زن میان سال با دو نگاه کاملاً متفاوت.
• شروع از: قسمت اول. سریال هفت فصل دارد و بعضی موضوع هایش برای مخاطب بزرگ سال است.

سرعت آرام تر گفتار و وضوح بیشتر، این سریال را به انتخابی خوب برای سطح های میانی تبدیل کرده است؛ فقط بدانید که بعضی قسمت هایش موضوع های جدی تری دارد.

Schitt’s Creek

• لهجه: انگلیسی کانادایی و آمریکایی، که مرز بینشان برای گوش غیربومی کمرنگ است؛ یکی از شخصیت ها هم ادبیات غلیظ و خاص خودش را دارد.
• سطح: متوسط به بالا. واژه های کم کاربرد زیاد است و مناسب کسی است که می خواهد دایرهٔ لغاتش را بزرگ کند.
• نوع شوخی: کلامی و شخصیت محور؛ خانوادهٔ ثروتمندی که همه چیز را از دست داده و در یک شهر کوچک گیر افتاده است.
• شروع از: قسمت اول، حتی اگر شروعش کند به نظر برسد. سریال شش فصل دارد و در فصل آخر همهٔ جوایز اصلی کمدی امی ۲۰۲۰ را برد.

یک شخصیت تقریباً هر جملهٔ ساده را به یک عبارت پرپیچ وخم تبدیل می کند. تمرین خوب: جملهٔ او را در ذهن به نسخهٔ سادهٔ همان معنا برگردانید.

چهار کمدی برای گوش های ورزیده

این چهار تا سریع ترند، پر از ارجاع اند یا لهجه ای دارند که اولش غافلگیرتان می کند. اگر با زیرنویس انگلیسی هم سخت است، اشکالی ندارد؛ از سه فهرست قبلی شروع کنید و بعد برگردید.

Brooklyn Nine-Nine

• لهجه: آمریکایی نیویورکی، با ریتم تند، ولی تلفظ ها کاملاً قابل فهم.
• سطح: متوسط به بالا. اصطلاحات پلیسی، تیکه های سریع و طعنه های آرام کاپیتان تیم تمرین خوبی برای شنیدن «لحن» است.
• نوع شوخی: هم کلامی (با لحن خشک و بی احساس) و هم موقعیتی.
• شروع از: قسمت اول. هر قسمت حدود بیست دقیقه است، پس برای یک وعدهٔ تمرین روزانه عالی است.

قسمت های کوتاهش بهانهٔ خوبی است: اگر فقط بیست دقیقه وقت دارید، یک قسمت کامل ببینید و یک جملهٔ خوب با خودتان ببرید.

The Good Place

• لهجه: آمریکایی استاندارد؛ بازیگرها مشخص و روشن حرف می زنند.
• سطح: متوسط به بالا. چون اتفاقات سریال دربارهٔ اخلاق و فلسفه است، واژه های انتزاعی زیاد می شنوید.
• نوع شوخی: کلامی و مفهومی؛ پیچش های داستانی دارد که اگر قسمت ها را از وسط شروع کنید لو می رود.
• شروع از: قسمت اول فصل اول و بدون پرش؛ سریال چهار فصل دارد و ترتیب قسمت ها مهم است.

واژه های آن بیشتر از نوع «اخلاقی» است: ethics، moral، deserve. اگر قصد دارید برای آزمون هایی مثل آیلتس واژهٔ انتزاعی یاد بگیرید، این سریال سرگرم کنندهٔ مفید است.

Unbreakable Kimmy Schmidt

• لهجه: آمریکایی، با یک شخصیت اصلی خوش صدا و بسیار سرحال.
• سطح: بالا. شوخی ها پشت سرهم می آیند و بخش زیادی شان به فرهنگ عامه ارجاع دارد.
• نوع شوخی: کلامی و سریع؛ گاهی باید قسمت را ببینید، بایستید و دوباره بشنوید.
• شروع از: قسمت اول. سریال چهار فصل دارد و ساختهٔ تینا فی و رابرت کارلاک است.

بهترین استفاده از آن، دیدن صحنه های کوتاه با مکث است. اگر جایی گیج شدید، دوباره اش پخش کنید؛ شوخی های پشت سرهم ایراد ندارند، فقط سرعت می خواهند.

Derry Girls

• لهجه: ایرلند شمالی؛ لهجه ای که حتی برای بعضی انگلیسی زبان ها هم در نگاه اول سخت است.
• سطح: بالا. این سریال را برای گوش ورزی بخواهید، نه برای شروع.
• نوع شوخی: کلامی و موقعیتی؛ دختران مدرسه ای در دههٔ نود میلادی.
• شروع از: قسمت اول، با زیرنویس انگلیسی روشن. سریال سه فصل دارد و نویسنده اش لیزا مک گی است.

اگر لهجه را سخت یافتید، نشانهٔ ضعف خودتان نیست؛ گوش آدم برای لهجه های غیرمعمول زمان می خواهد. دو قسمت اول را فقط برای عادت کردن ببینید.

چطور تماشا کنیم که چیزی یاد بگیریم؟

ده سریال بدون روش، فقط سرگرمی است و هر سریال برای یادگیری زبان انگلیسی به روش نیاز دارد. یک قسمت کوتاه را اول با زیرنویس انگلیسی ببینید، سه یا چهار جمله را که دوست داشتید، بنویسید و روز بعد همان قسمت را بدون زیرنویس ببینید. جملهٔ مورد نظر را نقل نمی کنیم و لازم هم نیست؛ مهم این است که جملهٔ خودتان در دفترچه باشد.

ثبات از انتخاب سریال مهم تر است. یک سریال را شروع کنید و تا آخر فصل اول بمانید. اگر به قسمت پنجم رسیدید و هنوز سریال را دوست نداشتید، سراغ دیگری بروید.

کدام یک از این ده سریال را امشب شروع می کنید؟